άρθρα - Άρθρα

Ο Χρόνος ζει σε νησί…

Ο χρόνος… Έννοια σχετική, μέγεθος μη μετρήσιμο. Όσο κι αν παλεύουμε να τον ορίσουμε, με όσα δεσμά αριθμών και αν προσπαθούμε να τον παγιδεύσουμε αυτός ξεγλιστρά και μας περιπαίζει.

Πόση διάρκεια έχει μια ημέρα στη ρουτίνα της ζωής της πόλης; Πόση διάρκεια έχει μακριά απ’ αυτήν; Βιάστηκα να απαντήσω, σύμφωνα με τα μεγέθη που ορίζουμε: ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα… Ο αρχέγονος κριτής Χρόνος, με διέψευσε προτού προλάβω να διατυπώσω λεκτικά την παιδιαρώδη σκέψη μου. Ο Χρόνος και μόνον αυτός ορίζει τη διάρκειά του…

Δοκίμασα, έζησα, σύγκρινα. Το παιχνίδι έχει κανόνες κρυφούς, παραμέτρους απρόβλεπτες και όσο και αν προσπαθείς, παίκτης δεν γίνεσαι.. τρέχεις, βιάζεσαι αλλά… παίκτης δεν γίνεσαι…

Ο Χρόνος πάνω απ’ το κεφάλι μας ως αόρατο πνεύμα, μας παρακολουθεί να πασχίζουμε και μειδιά. Συμμαχεί με το άλλο αόρατο πνεύμα, αυτού του Νησιού που μας διάλεξε να κατοικήσουμε πάνω του. Μαζί, μας βλέπουν αφ’ υψηλού να προσπαθούμε να τα χωρέσουμε όλα σε ένα εικοσιτετράωρο. Διότι, έτσι μάθαμε…

Ζώντας σε μια πρωτεύουσα που έχει την ιδιοσυγκρασία μιας πάλαι ποτέ Ντίβας, που δεν χαρίζεται αλλά σου παραχωρεί τόσον χώρο ώστε να εθιστείς στους βιοτικούς ρυθμούς της, μαθαίνεις από νωρίς ότι δίχως βιασύνη, τρέξιμο, στριμωξίδι, εκνευρισμό, δουλειά δεν γίνεται. Ικετεύεις τον Χρόνο να σε λυπηθεί και να χωρέσουν 25 ώρες σε ένα εικοσιτετράωρο… 26 ώρες, 27 ώρες…

Και εκεί που αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα θα τρέχεις και θα είσαι μονίμως αργοπορημένος, ο Χρόνος σε ακούει και σου χαρίζει τις παραπανίσιες ώρες που ζητούσες απεγνωσμένα. Μόνο που τώρα πια δεν είσαι στην Πρωτεύουσά σου. Ζεις σε μια άλλη καθημερινότητα, σε άλλους ρυθμούς, με άλλο πρόγραμμα. Αντί να βλέπεις τα περιστέρια της Πλατείας Συντάγματος, χαζεύεις τις αγριόπαπιες στο Παλιό Λιμάνι…

Ξάφνου, η μέρα μεγαλώνει παράξενα. Σε λίγες ώρες διεκπεραιώνεις υποχρεώσεις που είχες εκπαιδευτεί να αντιμετωπίζεις με στωικότητα, αναλογιζόμενος την χρονική έκταση που συνήθιζαν να απαιτούν. Όλα είναι πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο απλά.

Απορείς, διότι δεν καταλαβαίνεις σε τι οφείλεται η διαφορά. Απ’ ότι είχες μάθει στο σχολείο, οι Σπέτσες βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό μήκος με την υπόλοιπη Ελλάδα. Μήπως αναφερόταν σε αυτό το νησί ο Έκο, όταν έγραφε για «Το νησί της προηγούμενης ημέρας»; Μήπως εδώ ο η έννοια του χρόνου όντως αλλοιώνεται;

Συνειδητοποιείς ότι, αυτό που ευχόσουν, σου φορτώθηκε για τα καλά. Γκαντεμιάζεις την τύχη σου, αυτή τη φορά όμως χαμηλόφωνα. Πλέον ξέρεις ότι αν σηκώσεις το βλέμμα σου, θα δεις το πνεύμα του Χρόνου και το πνεύμα του Νησιού να σε παρακολουθούν και να χαμογελούν.

Διακρίνεις ίχνος σαρκασμού στο χαμόγελό τους;

Νατάσα Π.

Αξιολόγηση Χρήστη: / 2
ΧείριστοΆριστο